بسم الله الرحمن الرحيم

دهه ي كرامت بر تمام مسلمانان و شعيان واقعي اهل بيت عصمت و طهارت مبارك باد.

--------------------------------------------------------------------------------
         مختصري از زندگينامه حضرت فاطمه معصومه سلام الله عليها
--------------------------------------------------------------------------------

 نـام شـريـف آن بـزرگوار فاطمه و مشهورترين لقب آن حضرت ، ((معصومه )) است . پـدر بـزرگوارش امام هفتم شيعيان حضرت موسى بن جعفر (ع ) و مادر مكرمه اش حضرت نجمه خاتون (س ) است كه آن بانو مادر امام هشتم حضرت على بن موسى الرضا(ع ) نيز مى باشد، لذا حضرت معصومه (س ) با حضرت رضا (ع ) از يك مادر هستند.
ولادت آن حـضـرت در روز اول ذيـقـعده سال 173 هجرى قمرى در مدينه منوره واقع شده اسـت . ديـرى نپاييد كه در همان سنين كودكى مواجه با مصيبت شهادت پدر گرامى خود در شـهـر بـغـداد شدند، لذا از آن پس تحت مراقبت و تربيت برادر بزرگوارش حضرت على بن موسى الرضا(ع ) بزرگ شدند.
در سـال 200 هـجـرى قـمـرى در پى اصرار و تهديد ماءمون عباسى سفر تبعيدگونه حـضـرت رضـا(ع ) بـه مـرو انـجـام شـد و آن حـضـرت بـدون ايـنـكـه كـسى از بستگان و اهل بيت خود را همراه ببرند راهى خراسان شدند.
يك سال بعد از هجرت برادر، حضرت معصومه (س ) به ديدار برادر به همراه عده اى از بـرادران و بـرادرزادگـان بـه طـرف خـراسـان حـركت نمودند و در هر شهر و محلى از طـرف مـردم مـورد اسـتـقـبـال واقـع مـى شـدنـد. ايـنـجا بود كه آن حضرت نيز همچون عمه بزرگوارشان حضرت زينب (س ) پيام مظلوميت و غربت برادر گراميشان را به مردم مؤ من و مـسـلمـان مـى رسـاندند و مخالفت خود و اهل بيت عليهم السلام را با حكومت حيله گر بنى عـبـاس ‍ اظـهار مى فرمودند. بدين جهت تا كاروان حضرت به شهر ساوه رسيد عده اى از مخالفين اهل بيت كه از پشتيبانى ماءمورين حكومت برخوردار بودند، سر راه را گرفتند و بـا هـمـراهـان حـضـرت وارد جـنـگ شـدنـد، در نـتيجه تقريبا همه مردان كاروان به شهادت رسيدند، حتى بنا بر نقلى حضرت معصومه (س ) را نيز مسموم نمودند.
بـه هـر حـال يـا بر اثر اندوه و غم زياد از اين ماتم و يا بر اثر مسموميت از زهر جفا، حضرت فاطمه مريض شدند و چون ديگر امكان ادامه راه به طرف خراسان نبود قصد شهر قـم را نـمـودند. سؤ ال فرمودند: از اين شهر ((ساوه )) تا ((قم )) چند فرسنگ است ؟ آنـچـه بـود جـواب دادنـد. فـرمـود: مـرا بـه شهر قم ببريد، زيرا از پدرم شنيدم كه مى فـرمـود: شـهـر قـم مركز شيعيان ما مى باشد. بزرگان شهر قم وقتى از اين خبر مسرت بـخش مطلع شدند به استقبال آن حضرت شتافتند، و در حالى كه ((موسى بن خزرج )) بزرگ خاندان ((اشعرى )) زمام ناقه آن حضرت را به دوش مى كشيد و عده فراوانى از مردم پياده و سواره گرداگرد كجاوه آن حضرت در حركت بودند، حدودا در روز 23 ربيع الاول سال 201 هجرى قمرى حضرت وارد قم شدند.
سـپـس در مـحـلى كـه امـروز ((مـيـدان مـيـر )) نـامـيـده مـى شـود در جـلوى منزل شخصى ((موسى بن خزرج )) شتر آن حضرت زانو زد و افتخار ميزبانى حضرت نصيب او شد.
آن بـزرگـوار بـه مـدت 17 روز در ايـن شـهـر زنـدگـى نـمـود و در ايـن مـدت مشغول عبادت و راز و نياز با پروردگار متعال بود.
مـحـل عـبـادت آن حـضـرت در مـدرسـه سـتـيـه بـه نـام ((بـيـت النـور )) هـم اكـنـون محل زيارت ارادتمندان آن حضرت است .
سرانجام در روز دهم ربيع الثانى ((و بنا بر قولى دوازدهم ربيع الثانى )) سنه 201 هـجـرى قـمـرى پـيش از آنكه ديدگان مباركش به ديدار برادر روشن شود، در ديار غـربـت و بـا انـدوه فـراوان ديـده از جـهان فرو بست و شيعيان را در ماتم خود به سوگ نـشـانـد. مـردم قـم بـا تـجـليـل فـراوان پـيـكـر پـاكـش را بـه سـوى مـحـل فـعـلى كه در آن روز بيرون شهر و به نام ((باغ بابلان )) معروف بود تشييع نـمـودنـد. هـمـيـن كـه قـبـر مـهـيـا شـد در ايـنـكـه چـه كـسـى بـدن مـطـهـر را داخـل قـبـر قـرار دهد دچار مشكل شدند، كه ناگاه دو سواره نقاب به صورت از جانب قبله پـيـدا شـدند و به سرعت نزديك آمدند و پس از خواندن نماز يكى از آن دو وارد قبر شد و ديـگـرى جـسـد پـاك و مـطـهـر آن حـضـرت را بـرداشـت و بـه دسـت او داد تـا در دل خاك نهان سازد .
آن دو نـفـر پـس از پـايـان مـراسـم بـدون آنكه با كسى سخن بگويند بر اسبهاى خود سوار و از محل دور شدند.
به نظر مى رسد كه آن دو بزرگوار، دو حجت پروردگار: حضرت امام رضا(ع ) و امام جـواد(ع ) بـاشـنـد كـه طبق ضوابط شرعى بايد پيكر معصومه به دست معصوم تجهيز و تـدفـيـن شـود چـنـانـكـه پـيـكـر مـقـدس حـضـرت زهـرا (س ) را امـيـر مـومـنـان (ع ) غـسـل داده و دفـن نـمـوده و حـضـرت مـريـم (س ) را حـضـرت عـيـسـى (ع ) شـخـصـا" غسل داده است .
 پـس از دفن حضرت معصومه (س ) موسى بن خزرج سايبانى از بوريا بر فراز قبر شـريـفـش فـرار داد تـا ايـنـكـه حـضـرت زيـنـب دخـتـر امـام جـواد(ع ) بـه سال 256 هجرى قمرى اولين گنبد را بر فراز قبر شريف عمه بزرگوارش بنا كرد و بـديـن سـان تـربـت پـاك آن بـانـوى بـزرگـوار اسـلام قبله گاه قلوب ارادتمندان به اهل بيت عليهم السلام و دارالشفا دلسوختگان عاشق ولايت و امامت شده است .

امام علي (ع) مي فرمايد : غيرتمند هرگز زنا نمي كند .

امام علي (ع) مي فرمايد :هر كس با حق درآويزد نابود گردد.

امام علي (ع) مي فرمايد :حاصل كوتاهي پشيماني و حاصل دور انديشي، سلامت است.

امام علي (ع) مي فرمايد :بد كار را با پاداش دادن به نيكو كار آزار بده.

امام علي (ع) مي فرمايد :هر گاه كه توانايي فزوني يابد شهوت كاستي گيرد.

امام علي (ع) مي فرمايد :اگر خداوند بر گناهان وعده عذاب هم نمي داد،لازم بود به خاطر سپاسگزاري از نعمت هايش نا فرماني نشود.

امام علي (ع) مي فرمايد :اجل بهترين نگهدارنده است.

امام علي (ع) مي فرمايد : هر گاه خداوند بخواهد بنده اي را خوار كند ، دانش را از او دور سازد.

قصه زنى كه نذر كرده بود

در دوران اسارت خاندان امام حسين عليه السلام، يك روز زنى طبقى از طعام آورد و نزد حضرت زينب كبري گذارد.

آن حضرت فرمود: اين چه طعامى است؟ مگر نمى دانى كه صدقه بر ما حرام است ؟

عرض كرد: اى زن اسير، به خدا قسم صدقه نيست ، بلكه نذرى است كه بر من لازم است و براى هر غريب و اسير مى‌برم .

حضرت زينب (س) فرمود: اين عهد و نذر چيست؟

عرض كرد: من در ايام كودكى در مدينه رسول خدا (ص) بودم و در آنجا به مرضى دچار شدم كه اطبا از معالجه آن عاجز آمدند. چون پدر و مادرم از دوستان اهل بيت بودند براى استشفا، مرا به خانه‌ي اميرالمؤمنين (ع) بردند و از بتول عذرا، فاطمه زهرا(س) طلب شفا نمودند. در آن حال حضرت حسين (ع) نمودار شد. اميرالمؤ منين (ع) فرمود: اى فرزند، دست بر سر اين دختر بگذار و از خداوند شفاى اين دختر را بخواه ! پس دست بر سر من گذاشت و من در همان حال شفا يافتم و از بركت مولايم حسين (ع) تاكنون مرضى در خود نيافتم . پس از آن ، گردش ليل و نهار مرا به اين ديار افكند و از ملاقات مواليان خود محروم ساخت . لذا بر خود لازم كردم و نذر نمودم كه هر گاه اسير و غريبى را ببينم ، چندان كه مرا ممكن مى‌شود براى سلامتى آقايم حسين (ع) به آنها احسان كنم ، باشد كه يك مرتبه ديگر به زيارت ايشان نايل بشوم و جمال ايشان را زيارت‌كنم .

آن زن چون سخن را بدين جا رسانيد، زينب (س) صيحه از دل بر كشيد و فرمود: يا امة الله ، همين قدر بدان كه نذرت تمام و كارت به انجام رسيد و از حالت انتظار بيرون آمدى . همانا من زينب دختر اميرالمؤمنينم و اين اسيران ، اهل بيت رسول خداوند مبين هستند و اين هم سر حسين (ع) است كه بر در خانه يزيد منصوب است.

آن زن صالحه از شنيدن اين كلام جانسوز، فرياد ناله بر آورد و مدتى از خود بيخود شد. چون به هوش آمد خود را بر روى دست و پاى ايشان انداخت و همى بوسيد و خروشيد و ناله‌ي وا سيداه ، وا اماماه و وا غريباه به گنبد دوار رسانيد و چنان شور و آشوب بر آورد كه گفتى واقعه كربلا نمودار شده است . سپس در بقيه عمر خود از ناله و گريه بر حضرت سيدالشهداء (ع) ساكت نشد تا به جوار حق پيوست.

فرشته‌اي كه براي زينب گريست

روايت شده است كه پس از ولادت حضرت زينب عليها السلام حسين عليه السلام كه در آن هنگام كودك سه چهار ساله بود، به محضر رسول خدا صلوات الله عليه آمد و عرض كرد: "خداوند به من خواهرى عطا كرده است". پيامبر با شنيدن اين سخن ، منقلب و اندوهگين شد و اشك از ديده فرو ريخت.

حسين پرسيد: براى چه اندوهگين و گريان شدى ؟

پيامبر فرمود: اى نور چشمم ، راز آن به زودى برايت آشكار شود.

تا اينكه روزى جبرئيل نزد رسول خدا (ص ) آمد، در حالى كه گريه مى كرد، رسول خدا از علت گريه او پرسيد.

جبرئيل عرض ‍ كرد: "اين دختر (زينب ) از آغاز زندگى تا پايان عمر همواره با بلا و رنج و اندوه دست به گريبان خواهد بود؛ زماني به درد مصيبت فراق تو مبتلا شود، زمانى دستخوش ماتم مادرش و سپس ماتم مصيبت جانسوز برادرش امام حسن (ع ) گردد. و از اين مصايب دردناك‌تر و افزون‌تر اينكه به مصايب جانسوز كربلا گرفتار شود، به طورى كه قامتش خميده‌ شود و موى سرش سفيد گردد".

پيامبر (ص ) گريان شد و صورت پر اشكش را بر صورت زينب (س) نهاد و گريه سختى كرد، زهرا (س ) از علت آن پرسيد. پيامبر بخشى از بلاها و مصايبى را كه بر زينب وارد مى شود را، براى دخترش زهرا بيان كرد.

حضرت زهرا (س ) پرسيد: "اى پدر! پاداش كسى كه بر مصايب دخترم زينب گريه كند چيست؟

پيامبر اكرم فرمود:

 "پاداش او همچون پاداش كسى است كه براى مصايب حسن و حسين (ع ) گريه مى كند".

رنجهای امام هادی علیه السلام

در نبرد بين امام هادى عليه‏السّلام و خلفايى كه در زمان ايشان بودند، آن كس كه ظاهراً و باطناً پيروز شد، حضرت هادى عليه‏السّلام بود؛ اين بايد در همه‏ بيانات و اظهارات ما مورد نظر باشد.

در زمان امامت آن بزرگوار، شش خليفه، يكى پس از ديگرى، آمدند و به درَك واصل شدند. آخرين نفر آنها، «معتز» بود - همان‏طور كه امام پیش‌بینی فرمودند - كه حضرت را شهيد كرد و خودش هم به فاصله‏ كوتاهى مُرد. اين خلفا غالباً با ذلت مُردند؛ يكى به ‏دست پسرش كشته شد، ديگرى به دست برادرزاده‏اش و به همين ترتيب بنى‏عباس تار و مار شدند؛ به عكسِ شيعه. شيعه در دوران حضرت هادى و حضرت عسگرى عليهماالسّلام و در آن شدت عمل حکام، روز به ‏روز وسعت پيدا كرد و قوى‏تر شد.

حضرت هادى عليه‏السّلام چهل‏ و دو سال عمر كردند كه بيست سالش را در سامرا بودند؛ آنجا مزرعه داشتند و در آن شهر كار و زندگى مى‏كردند. سامرا در واقع مثل يك پادگان بود و آن را معتصم ساخت تا غلامان تركِ نزديك به خود را - با ترك‌هاى خودمان؛ تركهاى آذربايجان و ساير نقاط اشتباه نشود - كه از تركستان و سمرقند و از همين منطقه‏ مغولستان و آسياى شرقى آورده بود، در سامرا نگه دارد. اين عده چون تازه اسلام آورده بودند، ائمه و مؤمنان را نمى‏شناختند و از اسلام سر در نمى‏آوردند. به همين دليل، مزاحم مردم مى‏شدند و با عرب‌ها - مردم بغداد - اختلاف پيدا كردند. در همين شهر سامرا عده‏ قابل توجهى از بزرگان شيعه در زمان امام هادى عليه‏السّلام جمع شدند و حضرت توانست آنها را اداره كند و به وسيله‏ آنها پيام امامت را به سرتاسر دنياى اسلام - با نامه‏نگارى و ... - برساند. اين شبكه‏هاى شيعه در قم، خراسان، رى، مدينه، يمن و در مناطق دور دست و در همه‏ اقطار دنيا، همين عده توانستند رواج بدهند و روز به ‏روز تعداد افرادى را كه مؤمن به اين مكتب هستند، زيادتر كنند. امام هادى همه‏ اين كارها را در زير برق شمشير تيز و خونريز همان شش خليفه و على‏رغم میل آنها انجام داده است. حديث معروفى درباره‏ وفات حضرت هادى عليه‏السّلام هست كه از عبارت آن معلوم مى‏شود كه عده‏ قابل توجهى از شيعيان در سامرا جمع شده بودند؛ به ‏گونه‌ا‏يى كه دستگاه خلافت هم آنها را نمى‏شناخت؛ چون اگر مى‏شناخت، همه‏‏شان را تار و مار مى‏كرد؛ اما اين عده چون شبكه‏ قو‏يى به ‏وجود آورده بودند، دستگاه خلافت نمى‏توانست به آنها دسترسى پيدا كند.

يك روزِ مجاهدت اين بزرگوارها - ائمه عليهم‏السّلام - به قدر سالها اثر مى‏گذاشت؛ يك روز از زندگى مبارك اينها مثل جماعتى كه سالها كار كنند، در جامعه اثر مى‏گذاشت. اين بزرگواران دين را همين‏طور حفظ كردند، والّا دينى كه در رأسش متوكل و معتز و معتصم و مأمون باشد و علمايش اشخاصى باشند مثل يحيى‏بن‏اكثم كه با آن ‏كه عالم دستگاه بودند، خودشان از فساق و فجار درجه يكِ علنى بودند، اصلاً نبايد بماند؛ بايد همان روزها بكل كلكِ آن كنده مى‏شد؛ تمام مى‏شد. اين مجاهدت و تلاش ائمه عليهم‏السّلام نه فقط تشيع بلكه قرآن، اسلام و معارف دينى را حفظ كرد؛ اينست خاصيت بندگان خالص و مخلص و اولياى خدا. اگر اسلام انسان‌هاى كمر بسته نداشت، نمى‏توانست بعد از هزار و دويست، سيصد سال تازه زنده شود و بيدارى اسلامى به‏ وجود بيايد؛ بايد يواش يواش از بين مى‏رفت. اگر اسلام كسانى را نداشت كه بعد از پيغمبر اين معارف عظيم را در ذهن تاريخ بشرى و در تاريخ اسلامى نهادينه كنند، بايد از بين مى‏رفت؛ تمام مى‏شد و اصلاً هيچ چيزش نمى‏ماند؛ اگر هم مى‏ماند، از معارف چيزى باقى نمى‏ماند؛ مثل مسيحيت و يهوديتى كه حالا از معارف اصلى‏شان تقريباً هيچ ‏چيز باقى نمانده است. اين‏ كه قرآن سالم بماند، حديث نبوى بماند، اين همه احكام و معارف بماند و معارف اسلامى بعد از هزار سال بتواند در رأس معارف بشرى خودش را نشان دهد، كار طبيعى نبود؛ كار غير طبيعى بود كه با مجاهدت انجام گرفت. البته در راه اين كار بزرگ، كتك خوردن، زندان رفتن و كشته شدن هم هست، كه اينها براى اين بزرگوارها چيزى نبود.  

منبع:

بيانات مقام رهبری به مناسبت شهادت امام هادى علیه السلام - 30/5/1383

تمام هستی در خدمت امام معصوم

در دستگاه متوکّل مرد سخنوري بود به نام هريسه، روزي به متوکّل گفت: کاري که دستگاه تو براي امام هادي عليه السلام انجام مي‪دهد هيچ‪ کس براي خودت انجام نمي‪دهد، زيرا هرگاه او به اين‪ جا مي‪آيد حتي زحمت کنار زدن پرده را نيز تحمّل نمي‪کند و اطرافيان تو پرده را برايش بالا مي‪زنند. متوکّل اعلان کرد که از اين به بعد کسي حقّ ندارد براي علي بن محمّد دست به پرده‪ها بزند، امّا با ورود حضرت، باد پرده‪ها را بالا برد و بعد از ورود حضرت، پرده‪ها به حال خود بازگشت. اين قضيه هنگام مراجعت حضرت نيز تکرار شد، متوکّل احساس کرد که مشکل پيچیده‪تر شد و ادامه اين روند بيشتر به ضرر اوست لذا دستور داد: بعد از اين که او به اين جا آمد پرده را برايش کنار بزنيد.(1)

1- بحارالانوار، ج50، ص 203 .

2- غررالحکم و دررالکلم، ص 301 .

منبع:

جلوه‌های تقوا،محمدحسن حائری یزدی، ج 3.